środa, 26 kwietnia 2017

Co się u mnie dzieje?

W ostatnim czasie pozwoliłam sobie na krótką przerwę od blogowania. Od dawna posty na blogu pojawiały się z zegarkiem w ręku co 2 dni, teraz jednak moja sytuacja życiowa tłumaczy moją nieobecność. Z Polski powróciłam bowiem, będąc żoną! Jak się pewnie domyślacie, przygotowania zajęły mi sporo czasu, a nasz powrót do Szwajcarii również był dość nietypowy. Ostatecznie dopiero dziś znalazłam chwilę, by wystukać krótki tekst, w którym opowiem Wam nieco, jak wyglądały ostatnie dwa tygodnie mojego życia.


Zapraszam na post!

-> Nasza podróż rozpoczęła się 10. kwietnia. W godzinach porannych postanowimy wyruszyć w drogę, lecz wcale nie prowadziła ona do Polski. W związku z tym, że nie byliśmy w stanie zsynchronizować naszych urlopów i pojechać w podróż poślubną, stwierdziliśmy, że zrobimy sobie wypad przedślubny w ramach odstresowania i relaksu. Ten pomysł był strzałem w dziesiątkę! Na miejsce wyjazdu wybraliśmy miejscowość Karlovy Vary w Czechach, gdzie spędziliśmy kilka dni. Dodatkowo udało nam się zwiedzić pobliski zamek Loket, którego główną atrakcją jest sala tortur. Jadąc w kierunku Polski zatrzymaliśmy się również przy znanym niemieckim zamku Moritzburg.




-> W Polsce od razu wpadliśmy w wir ślubnych przygotowań. Już pierwszego dnia byłam umówiona na zrobienie ślubnych paznokci. Jak najszybciej chcieliśmy się także uporać z dekoracjami i dodatkami, które zdecydowaliśmy się zrobić sami. Na każdym etapie ich tworzenia dzielnie pomagała nam również moja siostra. W przerwie pomiędzy przygotowaniami wybraliśmy się także do kina na film Piękna i Bestia, który mnie osobiście oczarował.




-> Wypadające w międzyczasie Święta Wielkanocne wytrąciły nas nieco z przygotowań. Pierwszy raz od 5 lat spędziliśmy je w Polsce, wspólnie z rodziną. Oczywiście tydzień przed ślubem nie mogłam pozwolić sobie na błogie obżarstwo, a jedzenie na świątecznym stole bardzo zachęcało do grzechu. Mogę śmiało powiedzieć, że Wielkanoc była treningiem mojej silnej woli.




-> Ostatni tydzień był czasem spotkań z przyjaciółmi, którzy jednocześnie byli naszymi gośćmi weselnymi. Nie mogliśmy odmówić sobie ostatnich spotkań, będąc jeszcze wolnego stanu ;) Nie obyło się także bez omówienia szczegółów naszej uroczystości z wszystkimi zaangażowanymi w przygotowania osobami, jak i naszymi świadkami. Ostatnie przymiarki, próbny makijaż, wizyta u kosmetyczki czy zakup wszystkich najważniejszych i najpotrzebniejszych rzeczy – tak spędziliśmy ostatnie chwile wolności. 

-> Dzień przed ślubem wyjechaliśmy do miejsca ślubu, czyli Pałacu Mierzęcin. Zatrzymaliśmy się tam w przepięknym apartamencie dla nowożeńców i zapoznaliśmy się z całą okolicą. Wprowadziliśmy ostatnie poprawki w wygląd sali, rozłożyliśmy winietki z imionami gości i szlifowaliśmy nasz pierwszy taniec.




-> W sobotę wstaliśmy dość wcześnie, ale nie mogę powiedzieć, by nasz sen został specjalnie zakłócony przez nerwy. Chyba do ostatniej chwili ślubny stres nam się nie udzielił, jednak mój organizm zareagował na tę nietypową sytuację dość specyficznie: nie byłam w stanie jeść, co w moim przypadku jest dość dziwne. 

-> Po ustaleniu ostatnich szczegółów z przybyłymi filmowcami i fotografem oraz przybyciu świadków rozdzieliliśmy się do dwóch różnych pokoi i rozpoczęliśmy przygotowania. Fryzjer, makijaż, ubranie i efekt końcowy, który wywołał u mnie samej ogromną falę wzruszenia. Niestety przez cały nasz pobyt w Polsce pogoda nie dopisywała i również tego dnia płatała ona figle. Udało nam się jednak znaleźć 10 minut względnej pogody, by zrobić kilka zdjęć ślubnych na zewnątrz w pięknym otoczeniu Pałacu. Goście powoli zaczęli zbierać się w sali, której odbyła się Ceremonia, a my wykorzystaliśmy jeszcze ten czas na zdjęcia z rodzicami i świadkami.




-> Sama Ceremonia Zawarcia Związku Małżeńskiego była dla nas bardzo emocjonująca i piękna. Oboje (mimo że nie znosimy tak patetycznych okazji) wzruszyliśmy się. Wszystko wyszło idealnie. Po złożeniu życzeń przez gości czekała na nas niespodzianka przygotowana przez obsługę Pałacu. Zrobiliśmy wspólne zdjęcie z gośćmi i przeszliśmy do sali, gdzie odbył się obiad weselny oraz przyjęcie, na którym wybawiłam się świetnie!



-> Oczywiście położyliśmy się bardzo późno spać, a w niedzielę wstaliśmy już o 8:00 rano, by móc przywitać się z naszymi gośćmi jeszcze na śniadaniu. Po załatwieniu wszystkich poweselnych spraw zapakowaliśmy cały samochód kwiatami i pojechaliśmy jeszcze do moich rodziców na obiad. Czas bardzo nas gonił, a przed nami były jeszcze standardowe zakupy – w końcu przez najbliższy rok nie uda nam się odwiedzić kraju. Ostatecznie wyjechaliśmy w drogę powrotną około godziny 17:30 i już o 22:00 szukaliśmy noclegu, gdyż byliśmy tak bardzo zmęczeni. Przenocowaliśmy w jednym z Zajazdów, który mijaliśmy po drodze, a następnego dnia kontynuowaliśmy naszą podróż do domu. Na granicy oczywiście nie obyło się bez kontroli, której teraz nie jesteśmy już w stanie uniknąć (szczęście nas opuściło!). Do domu dojechaliśmy w poniedziałek o godzinie 16:00 i mieliśmy jeszcze chwilę, by rozpakować przywiezione rzeczy.



W głowie mamy jeszcze mnóstwo pięknych wspomnień, jednak bardzo szybko byliśmy zmuszeni powrócić do rzeczywistości: pracy i pozostałych obowiązków.

Gdy już na nowo wdrążę się w rytm blogowania, z pewnością przygotuję dla Was kilka relacji. Wśród nich:

  • opis naszego pobytu w miejscowości Karlovy Vary
  • relację z zamku Loket i Sali Tortur (post 18+)
  • relację z zamku Moritzburg
  • dokładniejszą relację z naszego dnia ślubu, gdy tylko uda mi się zorganizować jakieś zdjęcia.

Ponadto chciałabym opowiedzieć Wam również o całym okresie przygotowań i dekoracjach, które sami przygotowywaliśmy, a także stworzy mały poradnik, na co zwrócić uwagę podczas przygotowywania tego wyjątkowego dnia (lepiej uczyć się na błędach innych! ;)). Jeśli więc ten etap życia jest jeszcze przed Wami to zachęcam do podsyłania tematów, które Was interesują.

Koniecznie dajcie znać, na który z postów czekacie najbardziej!

sobota, 22 kwietnia 2017

22. kwietnia 2017

Miesiące planowania i organizacji dobiegły końca! To dziś jest Ten Dzień! Wyobrażałam go sobie różnie, a rzeczywistość pewnie i tak splata mi figle. Z całą pewnością jestem już przygotowana do wyjścia. Biała sukienka, fryzura, makijaż. Mam przy sobie moją najlepszą przyjaciółkę, najbliższą rodzinę. Serce pewnie próbuje wyskoczyć z piersi, a stres osiągnął w tym momencie zenitu. Pozostaje jedynie zejść po schodach Pałacu i wejść do miejsca, w którym odbędzie się Ceremonia pod rękę z tatą. Mam nadzieję, że będzie to najpiękniejszy dzień mojego życia.


Długo zastanawiałam się, jaki wpis na dziś dla Was przygotować i czy w ogóle coś pisać. W końcu postanowiłam podzielić się z Wami tą informacją. 22. kwietnia to mój dzień ślubu. Już za chwilę będę musiała przyzwyczaić się do nowego nazwiska i myśli, że jestem żoną.



Korzystając z okazji (ponoć Pannie Młodej się nie odmawia;)), chciałabym poprosić Was, byście potraktowały ten wpis jako miejsce do zostawiania wszelkich pytań. W najbliższym czasie – po powrocie do domu – chciałabym stworzyć serię wpisów, które bazowałyby na Waszych pytaniach. Jeśli więc chciałybyście dowiedzieć się czegoś o mnie, bądź jesteście ciekawe mojej odpowiedzi na jakiekolwiek pytanie, śmiało napiszcie je w komentarzu. Możecie poruszyć w pytaniach przeróżne tematy: może interesuje Was konkretnie któraś z blogowych serii, może rodzą się w Waszych głowach pytania odnośnie życia w Szwajcarii czy wreszcie frapuje Was, jak wygląda mój dzisiejszy dzień. W tym poście nie ma tematów tabu! W zależności od Waszej aktywności pod postem za jakiś czas postaram się stworzyć wpis z serii Q&A lub stworzę serię postów z odpowiedziami (a jak pewnie wiecie, lubię się rozpisać).

Serdecznie Was pozdrawiam i życzę, by ten dzień był dla Was równie udany jak mój! 

czwartek, 20 kwietnia 2017

Jedz, pij, zuj - Dr. Oetker The Take Away

Za pośrednictwem europejskiej strony theinsiders.eu zostałam zaproszona do kampanii serii nowych produktów Dr. Oetkera. Należą do niej 3 rodzaje pizzy o nazwie The Take Away, która charakteryzuje się wypełnionymi brzegami. W Szwajcarii jest to swego rodzaju nowość. Jak dotąd żadna marka nie wypuściła mrożonych pizz tego typu. Nie spotkałam się również z taką ofertą w pizzerii.


Czy pizze Dr. Oetkera staną się innowacją na szwajcarskim rynku gotowych produktów? Jak smakują pizzy The Take Away i która z nich jest najlepsza?




Opis kampanii
Biorąc udział w kampanii, otrzymałam możliwość zwrotu pieniędzy za przetestowane pizze. Za przeznaczoną kwotę (35 franków) mogłam kupić 4 pizze, a następnie po przedstawieniu paragonu ta kwota zostanie mi zwrócona na konto. Osobiście zdecydowałam się na kupno trzech pizz – po jednej z każdego rodzaju, by spróbować każdej i wydać obiektywną opinię. W testach towarzyszył mi oczywiście mój ukochany (samodzielne zjedzenie trzech pizz przed ślubem pewnie nie byłoby zbyt dobrym posunięciem :P). Dodatkiem do kampanii jest 20 bonów rabatowych w wysokości 2 fr., które mogę rozdać znajomym oraz ręcznik z pizzą.

Słowo od producenta
Najnowsza seria pizzy Dr. Oetkera to smak i wygląd oryginalnych, autentycznych amerykańskich pizz. Dodatkowo zaskakuje brzegami, które wypełnione są sosem pomidorowym.

The Take Away Super Cheese – ser, ser i jeszcze raz ser.
The Take Away Salami Extra – klasyczna pizza z dodatkiem salami
The Take Away New York Style – pizza z dodatkiem bekonu, salami i czerwonej cebuli


Najbardziej serowa wersja pizzy charakteryzuje się obecnością 4 rodzajów sera. Znajduje się na niej mozzarella, Monterey Jack, dojrzały cheddar oraz emmentaler. Całość dopełnia sos pomidorowy, którym wypełnione są także brzegi. Osobiście ten rodzaj pizzy najbardziej mi smakował. Najbardziej podstawowa wersja, która zawierała jedynie sos i ser miała w sobie to coś. Ser pięknie przyrumienił się w piekarniku i smakował wprost wybornie. Mój narzeczony był zupełnie odmiennego zdania. Według niego brakowało w niej jakichkolwiek dodatków.



Pizza z salami zawierała identyczny sos pomidorowy oraz ser mozzarella. Charakteru dodawały jej plasterki lekko słonego salami. Ten rodzaj był dla mnie odrobinę bez wyrazu. Piekliśmy ją dwa razy i w obu przypadkach sos dość dziwnie reagował, przybierając nieco zupną konsystencję. Tym razem zgodnie postanowiliśmy dać tej pizzy drugie miejsce.



Byłam ciekawa ostatniego rodzaju pizzy, który został nazwany New York Style, ale szczerze mówiąc, jeśli tak smakuje Nowy Jork, to nie mam chęci tam pojechać. Pizza jest przepełniona dodatkami. W środku znajdziemy: bekon, salami, czerwoną cebulę, sos pomidorowy i BBQ oraz (oczywiście) ser mozzarella. Osobiście nie przepadam za cebulą w żadnej postaci i na palcach jednej reki mogę policzyć potrawy, w których obecność cebuli mi nie przeszkadza. Tutaj było jej zdecydowanie zbyt dużo i była tak intensywna, że zabijała smak innych dodatków. Mój narzeczony był jednakże zachwycony porcją cebuli, którą mógłby jeść garściami. 






























Mimo zapracowanego trybu życia rzadko decydujemy się na kupno mrożonej pizzy. Jeśli już to kupujemy raczej pizze z serii wykonane domowym sposobem, które przechowywane są w lodówce, a nie w zamrażalkach. Czy testowane pizze zachęciły mnie do częstszego sięgania po mrożonki? Raczej nie. Czy pizze z wypełnionymi brzegami zachwyciły mnie swoim smakiem? Jeśli chodzi o same ranty, to jest to zdecydowanie dobry pomysł, ku któremu bym się skłaniała. Jedząc pizzę, zazwyczaj tą część wyrzucam, a w takim przypadku chętnie jadłam ją do końca. Te konkretne pizze Dr. Oetkera nie powaliły mnie jednak na kolana. Wszystkie trzy rodzaje miały identyczną podstawę, a położenie kilku dodatków nie powodowało, że doznania smakowe podczas jedzenia każdej z nich były skrajnie różne. Wypełnionym brzegom mówimy zdecydowane tak, ale czekamy na nieco lepsze ich wykonanie.


Czy znajdują się tutaj fani pizzy? Jaka jest Waszą ulubioną?

wtorek, 18 kwietnia 2017

10 miejsc w Szwajcarii, które warto zobaczyć!

Dzisiejszy post stanowi krótkie podsumowanie moich podróży po Szwajcarii. Jest to zupełnie subiektywna lista miejsc, które warto zobaczyć podczas pobytu w tym kraju lub przejeżdżając przez niego. Owe atrakcje podzieliłam na dwie grupy. W pierwszej z nich znajdują się miejsca, do których wstęp jest odpłatny, druga część to darmowe atrakcje.

Co warto zobaczyć w Szwajcarii?

-> Rheinfall
Atrakcja dla każdego


Wszystkie osoby, które znam, zgodnie potwierdzają, że Rheinfall to atrakcja, którą widzieli już wielokrotnie i pierwsze miejsce, które pokazują rodzinie, gdy ta przyjeżdża z wizytą. Sama widziałam już Rheinfall kilka razy i widoki są naprawdę świetne. Wodospad na Renie, bo o nim mowa, jest największym pod względem przepływu wody wodospadem w Europie. Poza główną atrakcją na tym terenie można zwiedzić również zamek Laufen z muzealną wystawą (wejście w cenie biletu), a także przepłynąć statkiem na sam środek wodospadu, gdzie znajduje się punkt widokowy (rejs jest dodatkowo płatny). Na miejscu posilić można się w licznych restauracjach. Atrakcjami dla najmłodszych są place zabaw.

Miejsce otwarte: 365 dni w roku
Godziny otwarcia: w zależności od pory roku
Koszt biletu: dorośli – 5 fr, dzieci (6-16 lat) – 3 fr.


-> Jungfrau
Atrakcja dla miłośników gór


Przyznaję, że na samym szczycie Jungfrau jeszcze nie byłam, ale odkąd tylko zamieszkałam w Szwajcarii jest to moje marzenie. Póki co wędrowaliśmy jedynie u podnóża góry, docierając do linii wiecznego śniegu. Nawet w niższych partiach gór widoki są nieziemskie, więc domyślam się, jak pięknie musi być na szczycie Jungfrau. Do tego miejsca prowadzi najwyżej położona w Europie kolejka zębata, a szczyt znajduje się na liście dziedzictwa kulturalnego UNESCO. Na szczycie Jungfrau znaleźć można mnóstwo atrakcji, takich jak np.: platforma widokowa Sphinx czy pałac lodowy.


Miejsce otwarte: 365 dni w roku
Koszt biletu: ustalany jest indywidualnie w zależności od wieku pasażera, daty wjazdu i miejsca rozpoczęcia podróży. Wyruszając z najniżej położonego punktu trzeba liczyć się z kwotą ponad 150 fr. za osobę.


-> Zoo Zürich
Rozrywka rodzinna



Oczywiście znajdą się głosy mówiące, że zoo w Zurychu jest przereklamowane i niewarte uwagi. Moim zdaniem jest to jednak najlepsze zoo w Szwajcarii, gdzie gołym okiem widać, jak bardzo dba się tam o zwierzęta. Co chwilę powstają nowe, większe areały, a zoo powiększa tym samym swoją powierzchnię, która już dziś do małych nie należy. W ostatnim czasie powstał ogromny wybieg dla słoni, a słynna Masoala (sztuczny las tropikalny) stała się miejscem życia wielu gadów i gatunków małp, które kamuflują się w otoczeniu egzotycznych roślin.


Miejsce otwarte: 365 dni w roku
Godziny otwarcia: w zależności od pory roku
Koszt biletu: dorośli (od 25 r.ż) – 26 fr, młodzież (16 – 24 lat) – 19 fr, dzieci (6 – 15) – 13 fr.


-> Aareschlucht
Dla ceniących uroki natury


Wąwóz Aareschlucht to wąwóz położony w miejscowości Meiringen, wydrążony przez rzekę Aare. Jego długość to 1,4 km. Turyści mogą przemieszczać się wzdłuż niego na specjalnie przygotowanej kładce, której szerokość dochodzi do 200 m, momentami jednak sięga zaledwie 1 m. Ciekawe wydrążenia w skałach i efekty pracy samej natury czynią to miejsce godnym uwagi. W tym samym miasteczku niedaleko wąwozu znajduje się również muzeum Sherlocka Holmesa oraz wodospad, do którego prowadzi kolejka.


Miejsce otwarte: sezonowo; dzień otwarcia – 14.04.2017, dzień zamknięcia – 1.11.2017
Godziny otwarcia: 8:30 – 17:30 (w lipcu i sierpniu do 18:30)
Koszt biletu: dorośli - 8,50 fr, dzieci (6 – 16 lat) – 5 fr


-> Biblioteka w St. Gallen
Dla osób, która chcą poczuć się wyjątkowo


Najstarsza biblioteka w Szwajcarii z pewnością robi wrażenie! Tomy opasłych tomów ksiąg liczących setki lat są na wyciągniecie ręki. Główna sala utrzymana jest w barokowym stylu. Sufit pokrywa przepiękne malowidło, a całość wygląda, jak gdyby wkroczyło się do biblioteki rodem z magicznej szkoły Hogwardu. Oko w oko stanąć można tam również z mumią. Niestety w bibliotece panuje absolutny zakaz robienia zdjęć, dlatego powyższa fotografia pochodzi z oficjalnej strony internetowej. Przed wejściem założyć należy specjalne kapcie, które zabezpieczają podłogę przed zniszczeniem. Cała atmosfera tego miejsca pozwala poczuć się wyjątkowo.

Godziny otwarcia: 10:00 – 17:00
Koszt biletu: dorośli – 12 fr, uczniowie i studenci – 9 fr.


-> Zamki w Bellinzonie
Dla wielbicieli fortec


Jeśli ktoś chętnie wybiera się na spacery po zamkach, to z pewnością odnajdzie się w Bellinzonie, gdzie znajdują się trzy obiekty tego typu: Castelgrande, Montebello i Sasso Corbaro. Wstęp na sam teren zamków jest bezpłatny. Opłaty występują jedynie, gdy chce się zobaczyć muzealne eksponaty. Kamienne zamki otoczone murami obronnymi pozwalają cofnąć się w czasie i natchnąć odrobiną historii. Pięknym dodatkiem do całości są malownicze widoki na szwajcarskie góry.



Godziny otwarcia: teren zamku Castelgrande – 9:00 – 22:00
Montebello – 10:00 – 18:00
Sasso Corbaro – 10:00 – 18:00 (zamknięte w poniedziałki)


-> Miasteczko Einsiedeln
By poczuć szwajcarski klimat


To chyba najbardziej subiektywna opinia w tym zestawieniu. Kocham to miasto! Ma dla mnie w sobie coś tak pozytywnego i uroczego, że nie można się w nim nie zakochać. Być może nie obfituje ono w niezliczoną liczbę atrakcji, ale samo w sobie jest piękne. W Einsiedeln zobaczyć można klasztor, a w nim Czarną Madonnę, kompleks skoczni narciarskich, a także typowe szwajcarskie zabudowania. Dla wielbicieli sportów zimowych znajduje się wyciąg narciarski.


-> Kanton Ticino (Tessin)
Gdy chcesz poczuć powiew ciepłego wiatru



Jeśli miałabym wybrać mój ulubiony region Szwajcarii, to w pierwszej kolejności wspomniałabym o kantonie Ticino. Graniczące z Włochami szwajcarskie województwo jest najcieplejszym obszarem w kraju, gdzie bez wyjeżdżania za granicę można poczuć włoski klimat. Językiem, którym posługuje się ludność, zamieszkująca Ticino, jest język włoski, a w dodatku natrafić można tam na niespotykane widoki.


-> Bern, Berno
Dla tych, którzy są ciekawi jak wygląda nie-stolica


Nie sposób nie wspomnieć w tym zestawieniu o mieście, uważanym za stolicę Szwajcarii. W mieście znajduje się wiele darmowych atrakcji turystycznych. Godna uwagi jest niewątpliwe sama starówka, na której zatrzymać można się przy Zytglogge (wieży z zegarem). Przez Berno przepływa rzeka Aare, która charakteryzuje się swoim oryginalnym kolorem i jest ciekawym obiektem do fotografowania. Jest to także miasto fontann. Berno ma wiele do zaoferowania.


-> Taubenlochschlucht
Dobre miejsce na spacery



Kolejny wąwóz na mojej liście jest bezpłatną atrakcją, której nie można ominąć. Szczególnie pięknie prezentuje się jesienią i wiosną, ale w pozostałe pory roku również można go odwiedzić. Kojący szum wody towarzyszy przy pokonywaniu kolejnych metrów tunelu. Po raz kolejny cudowne widoki, które wyszły spod ręki Matki Natury. W okolicy wąwozu znajduje się również park ze zwierzętami.


Jeśli byłyście w Szwajcarii i widziałyście jakieś ciekawe miejsca, koniecznie dajcie znać w komentarzu, bym mogła zaktualizować tę listę!

Która atrakcja wydaje Wam się najciekawsza?

niedziela, 16 kwietnia 2017

Coś pysznego - Gołąbki bez zawijania

W ostatnim czasie szalałam z domowymi obiadkami. Mimo że czasu nie mam zbyt wiele, to starałam się codziennie przygotować pyszny i pożywny posiłek i nie jest dla mnie problemem poświęcić mu nieco więcej uwagi. Tym samym pokusiłam się o zrobienie gołąbków bez zawijania. Jest to tez fajna propozycja na jedno ze świątecznych dan.

Jeśli lubicie tego typu potrawy, to zapraszam do wypróbowania tego przepisu!


Składniki:

2 kostki bulionowe
400 g białej kapusty
60 g koncentratu pomidorowego
500 g mięsa mielonego
0,75 szkl. ryżu
0,5 szkl. kaszy mannej
2 jajka
2 łyżki mąki pszennej
3 łyżki śmietany
sol i pieprz do smaku


Wykonanie:

Kapustę zetrzeć na tarce o grubych oczkach lub cienko poszatkować.
Mięso wymieszać z kapustą, ryżem, kaszą manną i jajkami.
Przyprawić solą i pieprzem do smaku i dokładnie wymieszać.
Uformować owalne gołąbki. Obtoczyć je w mące i usmażyć na rumiano.
Podlać 1 l gorącej wody, wrzucić kostki bulionowe i dodać koncentrat.
Gotować na małym ogniu pod przykryciem około 45 – 50 min.
Na koniec dodać śmietanę.


Gołąbki podałam z makaronem typu pappardelle, ale dobrze smakują również z ziemniakami.

Życzę Wam spokojnych Świąt!

piątek, 14 kwietnia 2017

Szwajcarskie zakupy okiem pracownika

W ostatnim poście, w którym opowiadałam Wam na temat ciekawostek ze Szwajcarii poruszyłam temat związany z szeroko pojętym elementem naszego codziennego życia, jakim są zakupy. Szwajcaria jest dla mnie krajem, który dość innowacyjnie podchodzi do wielu życiowych kwestii, co dla mnie jest jak najbardziej plusem, dlatego o wiele chętniej wybieram się na zakupy właśnie tutaj. Dziś chciałabym ugryźć temat z drugiej strony. Jak wygląda sytuacja widziana oczami osoby zatrudnionej w handlu? Czasem mam wrażenie, że w Polsce jest to jeden z głównych zawodów, który wybiera się z braku lepszych ofert. Czy tak jest również w Szwajcarii? Jakie tajemnice skrywa ten zawód?

Zapraszam do lektury!







Jedną z głównych różnic, która widoczna jest już przy pierwszym kontakcie z pracą z żywnością jest fakt, że zarówno w lokalach gastronomicznych jak i sklepach spożywczych do pracy nie jest potrzebna książeczka sanepidowska tudzież inne badania lekarskie. Potencjalny pracownik nie musi okazywać żadnych zaświadczeń czy dokumentów na temat własnego zdrowia. Często na rozmowach kwalifikacyjnych pojawia się jedynie pytanie, czy istnieją jakiekolwiek przeciwwskazania zdrowotne do wykonywania konkretnego zawodu. 


Przeszkolony pracownik w Szwajcarii to najbardziej poszukiwany typ. Muszę w tym momencie zaznaczyć, że w najbogatszym kraju szkoły zawodowe są chętnie uczęszczane i mają dobrą opinię. Nie ma nic wstydliwego w ukończeniu tego rodzaju szkoły. Wręcz przeciwnie: szkoły zawodowe (Berufsschule) uczą wiedzy specjalistycznej dla danego zawodu. A jeśli ktoś w wieku lat nastu widzi się w roli sprzedawcy, to rozpoczyna kształcenie na kierunku Detailhandel. Tu ma on do wyboru, czy chce być specjalistą od sprzedaży żywności, czy też tekstylii i obuwia. 




Można zatem oczekiwać, że obsługujący nas sprzedawca jest dobrze wykształcony i nie wykonuje tej pracy z braku lepszych ofert. Oczywiście zdarza się tak, że osoby, które nie posiadają wykształcenia w tym kierunku, otrzymują pracę w handlu (najczęściej spożywczym). W tym przypadku najczęściej decyduje odrobina szczęścia i odpowiedni czas aplikacji swojego życiorysu. Trzeba się jednakże liczyć z tym, że pensja osoby, która nie ukończyła szkoły handlowej będzie odpowiednio niższa. Otrzymać pracę w sklepach odzieżowych czy obuwniczych jest trudniej. Tutaj zwraca się ogromną uwagę na wiedzę teoretyczną przyszłego pracownika. Elementem, który może pomóc w znalezieniu takiej pracy jest jedynie szerokie doświadczenie w branży, zdobyte nawet za granicą. Niektóre sklepy (te z wyższej półki) zastrzegają sobie również, że przyjmą do pracy jedynie Szwajcarów z językiem ojczystym, jakim jest szwajcarski dialekt.




Poza przeszkoleniem teoretycznym w czasie szkoły handlowej przechodzi się praktyki (w ciągu trzech lat pracuje się w sklepie cztery dni w tygodniu), gdzie pracownik-uczeń nabywa praktyczne umiejętności i np. uczy się on wszystkiego na temat produktów jego sklepu. Do podstawowych umiejętności zalicza się zatem wskazanie klientom odpowiedniego produktu, wymienienie wszelkich jego cech, znajomość sklepowych marek i produktów specjalnych (np. bezglutenowych) czy podstawowa wiedza na temat, z czym dany produkt można wykorzystać. Osobiście zdziwił mnie fakt, że pracownik supermarketu musi pomóc klientowi w podaniu wszelkich produktów, które będą mu potrzebne np. do przyrządzeniu w domu pizzy czy tortu, gdy ten nie ma przy sobie listy niezbędnych składników bądź przepisu.




W związku z odbywaniem praktyki zawodowej podczas kształcenia wiek, w którym można rozpocząć legalną pracę w handlu wynosi już 14-15 lat. Czas praktyk wlicza się tutaj również w staż pracy i doświadczenie zawodowe. Oczywiście zakres obowiązków, jak i godziny pracy są dla niepełnoletnich inne, lecz również otrzymują oni za swoją pracę wynagrodzenie, od którego muszą odprowadzać podatki.

W zależności od sklepu czas pracy i przerw jest różny. Z zebranych przeze mnie informacji wynika, że w moim regionie (Aargau, Zürich) przeciętna zmiana trwa około 8 – 8,5 h. Pracownik ma doliczone dwie przerwy: około godziny 9.00 występuje Znüni (przerwa na śniadanie), które trwa od 15 do 30 min. Obiad to przerwa, która w zależności od sklepu może trwać od 1 h do 1,5, a nawet 3 h. Niektóre, mniejsze sklepy są w tym czasie zamykane. Zmiana popołudniowa zamiast Znüni odbywa Zvieri – podwieczorek. Nie trudno jest zatem obliczyć, że przy standardowych godzinach pracownik pobliskiego supermarketu spędza w miejscu pracy około 10 h. 





Osoby, które decydują się na pracę w handlu, muszą mieć świadomość, że istnieje absolutny zakaz organizowania urlopów w czasie świątecznym, a więc między innymi przez cały grudzień i w czasie Świąt Wielkanocnych.

Usłyszałam kiedyś opinię na temat największego absurdu w Szwajcarii, która głosi, że banknot o największym nominale – 1000 Fr – jest najłatwiej podrobić. Bron Boże nie zachęcam do takich praktyk. Faktem jest jednak to, że pracownik może odmówić przyjęcia takiego banknotu, a w przypadku niektórych, większych sklepów musi najpierw udać się do specjalnego pomieszczenia, gdzie sprawdzi autentyczność banknotu. Ciekawostką jest również to, że pracownik może wypłacić swoją wypłatę w 3-4 banknotach, co dość zabawnie wygląda.




Jeśli jesteśmy już przy zapłacie za pracę, w Szwajcarii nigdy nie wypłaca się pieniędzy do ręki. Każdy pracownik jest zobowiązany do posiadania konta, na które wpływają zarobione pieniądze. Jeśli ktoś dopiero przyjechał do kraju i jeszcze takiego konta nie posiada, możne otrzymać swoją wypłatę dopiero po jego założeniu. W Szwajcarii nie ma również minimalnej pensji. Kwota dla każdego jest ustalana indywidualnie, a pracownicy z zasady nie rozmawiają ze sobą o tym, ile zarabiają. To główny temat tabu.

W żadnym miejscu w Szwajcarii nigdy nie spotkałam się ze zjawiskiem znanym mi z Polski, jakim jest przebijanie dat czy też cen. Sklepy codziennie kontrolują daty ważności produktów świeżych (przetrzymywanych w lodówkach) i z częstotliwością około raz na miesiąc produktów długoterminowych. Produkty lodówkowe, na których widnieje data ważności do dziś, w godzinach popołudniowych zyskują znaczek 50% taniej lub naklejkę z nową ceną (grono ludzi robi w Szwajcarii zakupy tylko po godzinie 16.00, by kupić jedynie produkty z magicznymi naklejkami). W sobotę wykleja się już produkty z datą ważności do niedzieli, które są wtedy zazwyczaj 20% tańsze. Produkty z dłuższą datą ważności (typu makarony, sosy itp.) sprawdzane są rzadziej, a w sklepie tworzony jest zazwyczaj kącik, w którym ustawia się rzeczy z kończącą się datą ważności (około miesiąc wcześniej) i redukuje się ich cenę.



W przypadku zakupów wyprzedażowych zdarza mi się kupić produkty, które były już przecenione kilka razy. W takim przypadku zawsze z ciekawości sprawdzam, ile kosztowałby mnie ten produkt w standardowej cenie. Nigdy nie zdarzyło mi się w Szwajcarii, żebym pod zredukowaną ceną znalazła cenę niższą niż ostatnia. W Polsce widziałam wielokrotnie sytuacje przecen na niby i produkty, które po obniżce kosztowały jeszcze więcej.

Sklepy zazwyczaj decydują się na stworzenie promocji z dwóch powodów: albo mają olbrzymi nadmiar konkretnego produktu albo kończy się jego data ważności. 



Czy miałyście kiedyś do czynienia z pracą w handlu w Polsce bądź za granicą? Jakie są Wasze wspomnienia związane z tym zawodem? Który z przytoczonych faktów z życia sprzedawcy zaskoczył Was najbardziej?

środa, 12 kwietnia 2017

Szwajcarskie zamki: Zamek Wyher

W ostatnim czasie wybraliśmy się do jednego ze szwajcarskich zamków, który znajduje się w kantonie Luzern. Nie jest to zbyt okazała budowla, a raczej dość zwykły budynek, otoczony murem obronnym i fosą. Można jednak spokojnie powiedzieć, że reprezentuje on szwajcarską architekturę. Gdy do niego przybyliśmy nie było tam żywej duszy, co było całkiem ciekawym przeżyciem. Przechadzaliśmy się samotnie po terenie zamku i cieszyliśmy słonecznymi promieniami.

Zapraszam na relację z zamku Wyher!



Obok miejscowości Ettiswil znajduje się zamek o nazwie Wyher. Bardzo łatwo dojechać do niego samochodem, ponieważ prowadzi tam praktycznie prosta droga, jednak w momencie naszego przyjazdu w miejscowości, przez którą trzeba przejechać, stały roboty drogowe i zostaliśmy poprowadzeni przez objazd. Mimo to dojazd oceniam jako dobry. Tuż przy zamku jest również darmowy parking.



Pierwsze wzmianki na temat zamku Wyher pochodzą z 1304 roku. Nie zostało jednak zbadane, w jaki sposób dokładnie powstała budowla i od czego zaczęto jej budowę. Przypuszcza się, że została zbudowana na stawie przy pomocy rzymskich lub celtyckich wzmocnień.



Początkowo dom służył jako siedziba baronów z Wediswil, a następnie trafił w ręce luteranów. Rodzina Businger przebywała w nim do 1480 roku i nadała mu nazwę „Haus zem Wyger”.



Najdłużej zamek Wyher był własnością rodziny Feer, która powiększyła jego powierzchnię. W kolejnych latach zamek zyskał kapliczkę z dwiema, okrągłymi wieżyczkami.



Część z altaną stała się jednocześnie elementem składowym muru zamkowego. Do zamku prowadził drewniany most zwodzony, który działa do dziś.



Ostatnim właścicielem zamku był równocześnie ostatnim z potomków rodziny Feer. Sam nazywał siebie Feer von Wyher. Po śmierci wszystkich jego dzieci zdecydował się na sprzedaż zamku, który zakupił rycerz Ludwig Pfyffer za cenę 18 tys. guldenów.


Nowy nabywca przeprowadził szereg udoskonaleń. Zamknął niepotrzebne jego zdaniem pomieszczenia. Poza terenem zamku wybudował dodatkową kaplicę.

























Kolejne prace nad wyglądem budynku pojawiły się dopiero w 1750 r. Oczywiście za sprawą kobiecej ręki. Przedsiębiorcza księżna Anna d'Hemel pod nieobecność męża zleciła przebudowę dachu zamku i jego wieżyczek. Zmieniła rozstawienie pomieszczeń mieszkalnych. Pojawiły się wtedy również widoczne do dziś otwory w murze obronnym.


Wiek XIX nie był najlepszym okresem w życiu kraju. Brakowało środków finansowych do przeprowadzenia niezbędnych prac konserwacyjnych, co doprowadziło do uszkodzenia muru obronnego. Główny wpływ miała na to sama obecność nieruszanej przez lata fosy. Ostatecznie część muru jak i kilka zamkowych wieżyczek musiały zostać usunięte.


W czasie drugiej wojny światowej pomieszczenia mieszkalne w zamku zostały oddane do użytku ubogich rodzin oraz uchodźców wojennych. Przez kolejnych kilka lat pozostawały niezamieszkane, aż ostatecznie trafiły w prywatne ręce.


Fritz Steiner dążył do tego, by zamek został przekształcony na muzeum historyczne i udostępniony do zwiedzania. Tym samym w 1963 roku zamek Wyher stał się zabytkiem narodowym.
























Pech chciał, że w tym samym roku doszło do potężnej, letniej burzy. Piorun uderzył w dach budynku, wywołując pożar, w wyniku którego zniszczone zostało całe piętro zamku.


Po pożarze w 1964 roku zamek trafił w ręce kantonu Luzern, który przeprowadził jego generalny remont w środku i na zewnątrz i doprowadził do dzisiejszego stanu. Pomagali w tym ochotnicy i wolontariusze.


W 1995 roku doszło do ponownego napełnienia fos, a ostateczne ukończenie prac odbudowujących świętowano rok później.


Obecnie zamek wykorzystywany jest głównie pod bankiety i inne wydarzenia kulturalne. Jest to również miejsce, które chętnie wybierane jest przez Szwajcarów na śluby i inne uroczystości rodzinne.

























Okolica zamku Wyher:




Czy zaciekawiła Was historia tego skromnego zameczku? Jak podoba się Wam sam obiekt?
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...